Mensen in armoede stellen vaker een doktersbezoek uit omwille van financiële redenen. Vooral zorgen die op het eerste zicht niet cruciaal zijn worden hierbij overgeslaan zoals de tandarts, kinesitherapie, kosten voor brillen en dergelijke. Met alle gevolgen van dien want als we enkele jaren niet naar de tandarts gaan zijn niet alleen de nodige ingrepen veel groter maar ook de kosten rijzen daardoor veel vaker de pan uit.

Het is belangrijk dat er acties en strategieën opgezet worden om deze mensen toe te leiden naar de zorgen waar ze recht op hebben. Dit zal moeten gebeuren op verschillende politieke niveaus. Zo moeten we blijven hameren op een algemeen derdebetalerssyteem en het automatisch toekennen van het OMNIO-statuut en moet het samenwerken van eerstelijnsactoren verder gestimuleerd worden. Maar ook op Gents niveau kan actie ondernomen worden. Zo kunnen we nog meer inzetten op wijkgezondheidscentra en actief gezonheidspreventie en -promotieacties opzetten. Toegang tot gezondheidszorg is een mensenrecht en dus kunnen we niemand uitsluiten, ook geen mensen zonder papieren. Zij moeten dit kunnen verkrijgen via het systeem van de dringende medische hulp.