Vandaag mijn maidentussenkomst in de Gemeenteraad. De stad moet maximaal inzetten op het verbeteren van de kwaliteit van de kinderopvang en zo preventief de situaties waarin het fout loopt beperken. Met camera’s, zoals de N-VA voorstelt, zaait vooral wantrouwen. lees de volledige tussenkomst hier.

Collega’s, we zijn allemaal oprecht aangedaan door de vreselijke gebeurtenissen in Mariakerke. Ik wil dan ook graag even tussenkomen op dit voorstel.

Wie is belangrijkste financierder van kwaliteitsvolle kinderopvang : Vlaanderen. Wie is verantwoordelijk voor de vergunningen en controles : Vlaanderen. Wie staat aan het roer van de Vlaamse regering: uw partij, nva.

Mevrouw Van Bossuyt, u schuift de hete aardappel door naar het lokale niveau. Gelukkig heeft Vlaams Parlement voorstel van Vooruit gevolgd om onderzoekscommissie op te richten. Het lijkt me een beter idee de resultaten van de onderzoekscommissie af te wachten alvorens we hier allemaal ad hoc voorstellen gaan doen.

De stad speelt geen rol in controle, uw voorstel is dus zonder voorwerp.

Wat kan de stad wel doen?

Maximaal gaan voor kwaliteit.

Het Europees kwaliteitskader in kinderopvang/kleuteronderwijs en internationaal onderzoek van onder andere de OESO en de EPPSE studie toont aan dat dergelijke voorzieningen het verschil kunnen maken voor jonge kinderen als de pedagogische kwaliteit voor kinderen en families hoogstaand is. Inzetten op kwaliteit betekent concreet:

  • Inzetten op warme en taalrijke interacties tussen begeleider en kind
  • Uitgaan van een breed concept van ontwikkeling waarin leren, zorg, socialisatie en opvoeding verbonden zijn
  • Stimuleren van een goed bondgenootschap tussen begeleiders enerzijds en ouders en lokale gemeenschappen anderzijds.
  • Verzekeren van goede arbeidsomstandigheden
  • Kwalificatieniveau van begeleiders verhogen, meer Bachelors op de werkvloer brengen
  • Het aantal kinderen per begeleider zoveel als mogelijk reduceren

De stad Gent zet vandaag al sterk in op die kwaliteit, en moet dat vooral blijven doen. Want  erkenning en het vertrouwen in het personeel, opleidingsmogelijkheden en vooruitzichten op jobmobiliteit, goede lonen, supervisie en teamwerk, zorgt er immers voor dat je preventief de situaties waarin het fout loopt gaat beperken. Bovendien sta je binnen de Gentse creches in een groepsopvang en ben je verantwoordelijk als team. Meerdere ogen kijken na of er niet iemand in het team zit die absoluut niet in staat is om met jonge kinderen op een veilige manier te werken.

Het zal vooral belangrijk zijn om te bekijken hoe we deze ondersteuning en erkenning ook kunnen meegeven aan de vele private crèches in onze stad, zodat ook daar aan kwaliteit wordt ingewonnen. 

Vrijdag kwamen de kinderbegeleiders op straat. Tijdens de COVID-crisis waren het de crèches en buitenschoolse opvang initiatieven die open bleven, noodopvang voorzagen toen de scholen sloten. Ze waren voor vele ouders een rots in de branding. Maar ze zijn op. Er zijn veel langdurig zieken, de vacatures raken niet ingevuld. Tijdens de staking was zowat overal te lezen dat het aantal kinderen per begeleider naar beneden moet, dat ze meer respect willen voor de job. En gelijk hebben ze want wanneer de het aantal kinderen per begeleider te hoog is, kan dit heel problematisch en simpelweg gevaarlijk zijn voor jonge kinderen. Begeleiders kunnen enkel inspelen op de hoogste expliciete zorgnood van een kind, zonder alle kinderen preventief goed op te volgen zodat er aan hun zorg en leernoden op tijd kan tegemoet gekomen worden (lees: op voorhand inspelen op vermoeidheid van een kind, in plaats van enkel te reageren als het huilt). Internationaal gaat het om 4 à 5 kinderen per begeleider om kwaliteit te kunnen leveren. In Vlaanderen staat het aantal op 9 per begeleider.

Mensen die met hart en ziel hun job doen die nu om hulp roepen: ‘We hebben meer en meer het gevoel dat we handen tekort hebben”, “ We willen geen keuze maken tussen welk kind te moeten troosten”, “We zouden graag wat meer tijd hebben om echt met het welbevinden van de kinderen bezig te zijn.”

Dat u op zo een moment de gevolgen van een slecht uitgevoerd Vlaams controlebeleid doorschuift als is het enkel de individuele verantwoordelijkheid van de medewerkers die elke dag volop voor hun job gaan, in toch wel zeer moeilijke omstandigheden, is beneden alle peil.

Hoogtijd om de verantwoordelijkheid te nemen waar ze moet genomen worden:  dat Vlaanderen maar eens echt durft investeren in kwalitatieve kinderopvang:met goede controlemechanismen die meteen in gang schieten als er verontrustende signalen binnen komen en niet afwachten tot het te ver gaat, maar: vooral een lager aantal kinderen per begeleider. De kinderopvang heeft geen camera’s nodig, maar meer ‘acteurs’. We moeten geen beelden hebben om daar achteráf naar te kijken – we moeten er samen voor zorgen dat het niet gebéurt.